Een droom die uitkwam in Afghanistan…

Waarom naar Afghanistan?

Als meisje lag mijn interesse al in conflictsituaties en daarmee verbonden vraagstukken rondom internationale rechtsorde. Samen met mijn tweelingzusje vroeg ik dan aan mijn vader hoe het ook al weer zat in Palestina, met de IRA of de Koude Oorlog. Een studie internationaal (oorlogs)strafrecht lag voor de hand net als mijn eerste baan bij de internationale dienst van de KLPD. Sindsdien heeft mijn werk altijd een link gehad met politie en internationaal juridische kwesties.

Ik zie het nog voor mij hoe in 2011 een politie-collega vertelde dat ze in het opbouwtraject voor de missie in Afghanistan zat. Toen in 2012 vervolgens een tweede politie-collega zijn uitzending naar Kabul aankondigde dacht ik: ‘dit is wat ik altijd heb gewild!’ Mijn baas op het ministerie stemde in. Daarna lichtte ik direct mijn familie in, “Waarom nou Afghanistan?” kreeg ik te horen. Maar begrip en steun waren er meteen onvoorwaardelijk. Toen begon een droom die zomaar uitkwam….

Afghanistan

Opleiding en sollicitatie

Na aanmelding bij het team uitzendingen (politie) en het ministerie van Buitenlandse Zaken (BZ) begon in juni 2012 een periode van psychologische testen, assessments, en medische keuring. De politie gaf mij missiekleding en bij Defensie stond een kofferbak vol militaire uitrusting klaar. Daarna volgde een intensieve periode van opleidingen. Deze hele pre-deployment was voor mij al een bijzondere ervaring. Tijdens dit traject solliciteerde ik op de Call for Contribution voor EU politiemissie (EUPOL) Afghanistan. Mijn naam kwam op een shortlist en het interview volgde snel. Eind november werd ik voor een jaar aangenomen bij de Strategic Planning Analysis and Reporting Department (SPAR officer). BZ verrichtte de laatste handelingen (diplomatiek paspoort, visum, vliegticket etc.) en eind februari kon ik mijn koffers inpakken. Na afscheidsetentjes en een traan op Schiphol begon op 2 maart 2013 dan eindelijk mijn grote avontuur.

Het werk op Head Quarters (HQ)

Op het hoofdkwartier in Kabul waar vooral het management verbleef was geen kamer beschikbaar en dus kwam ik terecht op compound Green Village (GV), waar veel politiemensen woonden en werkten en ik me binnen een dag al thuis voelde. Bij SPAR had ik met name de taak om op een meer effectieve wijze de voortgang van de EUPOL activiteiten en de uiteindelijke resultaten te meten (benchmarking). Een redelijk ingewikkeld proces, maar bovenal een enorme uitdaging gelet op de externe factoren zoals de Brusselse politiek, corruptie, andere belangen van de Afghaanse counterparts en de dagelijkse veiligheidsproblematiek.

Dagelijkse realiteit in Afghanistan

Het straatbeeld in Kabul wordt gedomineerd door blauwe boerka’s, chaotisch verkeer (witte Toyota‘s , fietsers, karren met ezels), vervuiling en armoede. Het lijkt of de tijd heeft stilgestaan, maar als je goed kijkt zie je ook jongeren met mobieltjes in de hand. De aanslagen door de Taliban, politieke instabiliteit en de gewone alledaagse ellende van het land zorgden continu voor het bijstellen van je ambities. Daardoor brokkelde het gevoel van idealisme langzaam af. Het went, zelfs de vele explosies en lock downs. Maar een dieptepunt werd bereikt op 17 januari 2014 met de aanslag op een restaurant waarbij EUPOL twee collega’s verloor, waaronder een Deense SPAR collega. Een nachtmerrie waar iedereen rekening mee hield en toch enorme impact had. Toen GV in november 2014 zelf onder vuur kwam te liggen leek het wel oorlog met je helm op. Body armour aan en grab bag over de schouder rennend naar de bunker terwijl er handgranaten vlakbij insloegen. Hierdoor keken veel mensen uit naar hun End of Mission.

Het leven in een missie in Afghanistan

Naast deze ingrijpende gebeurtenissen zijn er dagelijkse ongemakken zoals powercuts, het zware veiligheidsvest, de grab bag die je overal met je meesleept, het lawaai van laag overvliegende chinooks en apaches, stof en luchtvervuiling en de hitte in de zomer. Toch heb ik ook volop genoten. Het idee dat je bijdraagt aan de opbouw van Afghanistan, ook al zijn het maar vaak hele kleine stapjes. Het werken en leven met mensen uit zoveel verschillende landen, andere talen, culturen en gewoontes vond ik heel bijzonder. Net als de saamhorigheid die onvermijdelijk aanwezig is door het bestaan op een compound, beangstigend voor de een, rustgevend voor mij. met mijn beste maatjes floorballen, quashen, gym, salsa, yoga, op de filmavond achter de EUPOL bar staan, tijdens het weekend een drankje in de bar, ontspannen in de tuin met een boek of bbq-en. Regelmatig waren er farewell parties, iets wat bij een missieleven hoort. Net als op verlof naar Nederland om even te acclimatiseren met familie en vrienden. Nooit had ik moeite om terug te keren naar Kabul en ik was dan ook erg blij met mijn verlenging tot eind 2014.

Terug in Nederland: werken in het team politiemissies

Het kostte enige tijd om te wennen aan het normale leven en werken in Nederland. Ik miste vooral mijn maatjes met wie je toch een bijzondere band opbouwt in een bizarre wereld, want dat is een missie wel. Alweer meer dan een jaar houd ik mij in het internationale team van Directoraat-Generaal Politie (V&J) bezig met het politieke proces, de beleidsontwikkeling en uitvoering in het kader van de uitzending van politiemensen in missies (EU, VN, NAVO, OVSE). Gelet op de dynamiek van huidige mondiale en regionale ontwikkelingen rondom de vluchtelingen/migrantenproblematiek aan de buitengrenzen van de EU, de terreurdreiging van IS, de Nederlandse inzet in Syrië en Irak, oplaaiende onrust in Libië en het dreigende gevaar vanuit Rusland etc. ligt een vraag naar meer inzet van politie in welke vorm dan ook voor de hand. Al deze ontwikkelingen zorgen er in ieder geval voor dat mijn werk in den Haag alles behalve saai is…..

Auteur: Flora M. (pseudoniem)

Volgende maand weer een nieuw waargebeurd verhaal van een politieagent(e) uit het werkveld. Wilt u onze blog blijven volgen? Meld u dan aan op Facebook, twitter of voor de nieuwsbrief. Meer over dit onderwerp vindt u in de Kennisbank Stapel en de Koning.